Bezuren

29 januari 2019De afgelopen maanden is het bange vermoeden ontstaan dat het slechter met mij gaat in plaats van beter. Als ik dit zeg tegen mensen in mijn omgeving, krijg ik tegenspraak. Ze vinden me juist helder, vrolijk en dat soort dingen. Slechts enkele mensen snappen wat ik bedoel.
Hoewel ik zelf ook merk dat ik helder en vrolijk ben, is er altijd dat knagende gevoel dat er iets niet klopt.

Hoewel ik zelf ook merk dat ik helder en vrolijk ben, is er altijd dat knagende gevoel dat er iets niet klopt.

Anderhalf jaar geleden ben ik gestart met dagbesteding voor jongeren. Ik had mijn diploma van Social Work behaald, maar was fysiek niet in staat om naast de 24 uur die ik werkte bij Belle’s View ander werk er bij te nemen of nieuw werk te zoeken. Maar ik werd niet zo blij van zoveel thuis zijn, de dagbesteding leek dus een goede oplossing. De extra steun en kennis kon ik ook wel gebruiken want ik had het moeilijk. Op de dagbesteding had ik het naar mijn zin, maar na een klein half jaar ging het mis. Ik had moeite om op tijd aanwezig te zijn, iets waar ik nog nooit last van heb gehad. Elke ochtend was het een strijd om uit bed te komen omdat ik zo moe was. We besloten dat ik een uurtje later zou komen. Aanvankelijk hielp dit, maar de grens moest steeds worden verlegd. Toen kwam Israël, dat verhaal kennen jullie (zo niet, check het archief).

Mijn hobby’s heb ik het afgelopen jaar bijna niet uit kunnen voeren. En toen wees iemand mij op diamond painting. Omdat ik niet wist wat ik anders kon doen, begon ik hier met frisse tegenzin aan. Die tegenzin kwam omdat ik het beneden mijn niveau vond en niet echt ‘mij’. Alles is al voorgedaan en bedacht en ik hoef het alleen maar op te plakken. Toch beviel het me, juist omdat het wat gemakkelijker was.
Sinds oktober doe ik dit ook niet meer. In het begin nam ik daar geen nota van. Het gebeurt wel vaker dat je een tijdje iets doet, het daarna in de kast legt om het vervolgens na een paar weken weer op te pakken. De weken werden maanden en ik ging denken: vond ik het niet leuk meer? Nee dat was het niet, ik heb vaak genoeg zin om er aan te werken. Maar het probleem is dat ik niet meer actief kan zitten. Hangen op een bank gaat prima, op een stoel met een tafel ervoor is geen probleem. Maar zitten en gaan priegelen lukt niet meer, het is fysiek te vermoeiend. 

Afgelopen zaterdag was er teamvergadering bij Belle’s View. Na wat wikken en wegen besloot ik om bij een bepaald onderdeel aanwezig te zijn omdat ik daar ook bij betrokken ben. Ik heb genoten, ik voelde me nuttig. Ik kon mijn kennis, wijsheid en ideeën delen. Ik heb geleerd van de anderen. Heerlijk!
Na ruim een uur heb ik me teruggetrokken, moe maar voldaan. ’s Middags nog even nagepraat aan de keukentafel. Op een gegeven moment merk ik wel dat ik niet meer lekker zit, maar ach, het is gezellig. Dus blijf ik zitten. Maar na een tijdje merk ik dat ik steeds bijna moet huilen. Waarom dat? Ik besluit het te negeren en klets verder. Op een gegeven moment zit ik nog alleen in de keuken. Na een tijdje komt Richard binnen en vindt me nog steeds zittend aan tafel. Hij stelt voor om me naar de bedbox te helpen. Van opluchting barst ik in snikken uit, zelf zie ik dit niet zitten. Om hulp vragen is niet in me opgekomen, te moe. Staan gaat bijna niet meer. Ik ben van nek tot en met tenen compleet verzuurd. En als je zoveel afvalstoffen in je lijf hebt, voel je je beroerd. Daarnaast ben ik ook helemaal uitgeput. Ik val als een blok in slaap.

Ik ben van mijn nek tot en met mijn tenen compleet verzuurd.

Lopen gaat heel moeizaam, alleen de nodige tochtjes onderneem ik. Met omdraaien of goed liggen word ik geholpen. Wat een pijn.
Zondag slaap en lig ik ook de hele dag. Als het avondeten klaar is, wil ik ook gaan eten. Maar na even aan tafel zitten gaat het mis. De pijn wordt erger. Ik ga weer liggen, wat een opluchting om weer te liggen. Maar wat een tegenvaller. Ik heb niet alleen fysiek pijn, het doet ook zeer dat mijn bange vermoeden van de afgelopen maanden luid en duidelijk bevestigd is.
Het opknappen gaat maar langzaam. Zou ik aan het einde van de week naar mijn zussen kunnen zoals gepland?

Volgende week maandag heb ik de uitslag van het centrum in Amsterdam. Ik vind het erg spannend. Het voelt alsof mijn leven van hen afhangt. Hebben ze iets dat mij kan helpen? Of hebben ze niets? Of??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s