Een dag als zoveel andere

Ik word wakker en check versuft de tijd. 10.37 am. Ik ben zo moe, mijn ogen kan ik nauwelijks open houden. En ik val weer in slaap. Als ik weer wakker word, 12.15 pm, is dat van de pijn aan mijn benen. Die pijn heb ik een paar weken geleden opgelopen toen ik zo verzuurd was. Nog altijd is ‘ie niet verdwenen. Ineens schiet me te binnen dat de ochtend al voorbij is en ik nodig moet eten! O, en natuurlijk ook mijn medicijnen innemen.

Als dat gedaan is ga ik weer op bed liggen, mensen nog an toe wat ben ik beroerd. Maar op bed liggen wil niet zo aangezien ik moeilijk kan liggen de laatste tijd. Afleiding, dat is wat ik nodig heb. Al mijn moed bij elkaar rapend begeef ik me naar de wolwinkel. In de winkel vragen ze of ik me wel goed voel, ik schijn licht te geven. Blijkbaar zie ik er net zo beroerd uit als dat ik me voel. Als ik antwoord wil geven doet mijn stem het bijna niet. Verrassing! Omdat ik nog niet gepraat had vandaag, had ik geen idee.

Elke dag drink ik een smoothy en daar heb ik, onder andere, bananen voor nodig. Verdraaid, die zijn op. Zucht. Koortsig ga ik naar de winkel, eigenwijs als ik ben. Eenmaal daar heb ik zoveel spijt als dat ik haren op mijn hoofd heb. Ik kan bijna niet rechtop staan en het zweet gutst over mijn rug naar beneden. Een paar keer moet ik me vasthouden om niet onderuit te gaan. De rij bij de kassa is te lang. Het licht is te fel. Mijn benen doen zeer. Kortom, geen succes. Maar wel mijn benodigde bananen.

Kortom, naar de winkel was geen succes.

Eenmaal terug maak ik mijn smoothy en gooi ik wat was in de wasmachine. Om vervolgens op bed te ploffen. Ik ben zo opgelucht dat ik lig dat ik in huilen uitbarst. Te moe om te bewegen. Te moe om mijn smoothy te drinken.
Na gerust te hebben zie ik ineens een formulier liggen dat al lange tijd wacht op mijn handtekening. Pff, later. Nu eerst dingen die dringender zijn. Eten bijvoorbeeld. Het is weer de hoogste tijd voor een volgende maaltijd. En mijn was heeft ook mijn aandacht nodig.  

Daarna tijd om even een filmpje te kijken. Het wordt de nieuwe aflevering van Danny in Arabistan. Wat voel ik me gezegend, als ik dat kijk, dat ik in Nederland geboren ben! Ik verstuur wat appjes, regel wat kaartjes via internet. En dan valt mijn oog weer op dat formulier. Komt later wel, eerst naar mijn was.

Ik moet morgen naar een arts, ik moet dus wafels maken die ik kan meenemen om te eten als lunch. En van te voren gaat me dat niet meer lukken. Ook dat nog. Ik maak per ongeluk beslag voor 4 wafels in plaats van 1, dus ik moet 4x 6 minuten wachten. En daarna nog opruimen. Ik overzie het niet meer. Waarom is er altijd rommel als je wat doet?! Eerst maar weer even liggen.
En dan is het alweer tijd om te eten. Gelukkig kan ik een verse maaltijd uit vriezer halen. Met dank aan lieve vrienden! Het eten peuzel ik lekker op.

Eenmaal terug op m’n kamer bedenk ik dat ik nog medicijnen moet nemen. En dat formulier dat al dagen ligt te wachten moet onderhand getekend worden. Douchen moet ook nodig gebeuren. Want morgen en overmorgen gaat dat niet in verband met die dokter en een andere medische afspraak. Ik moet ook nog bouillon drinken voor het op peil houden van zoutgehalte. Help, hoe ga ik dat doen?! Ik heb zin om te gaan gillen, maar ik weet me te beheersen.


Douchen moet ook nodig gebeuren.

Ik besluit een uur op bed te gaan liggen, medicatie in te nemen en dan te gaan douchen.
Het douchen is een genot, wat is het toch heerlijk om schoon te zijn! Daarna ben ik, zoals verwacht, gevloerd. De bodylotion kijkt me aan. Ik weet zijn blik te weerstaan, het gaat niet meer lukken. Ik ga op bed liggen. Allerlei dingen poppen als popcorn op in mijn hoofd:
O, de bouillon! Nee, laat maar, morgen weer een dag. Shit, de was zit nog in de droger! Ach, die ligt er morgen ook nog wel droog te zijn.
De schone was opvouwen! Nou mooi niet, ik ga niets meer doen. Morgen weer een dag. Of anders overmorgen.

Mijn dag is voorbij. Ik had graag willen haken voor de deken die ik maak. Of heel even diamond painten. Of even lezen. Weer niet gelukt. Ik neem mijn medicijnen, zucht eens diep en uitgeput doe ik het licht uit.
Het is klaar voor vandaag.
Shit! Dat formulier! Boeiend, dat ligt er morgen ook nog wel. Dat dagje extra wachten maakt vast niet meer uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s