Kort maar krachtig

4 maart 2019

Een jaar geleden zat ik in Israël. Voordat ik wegging, had ik de oudste tantezeggertjes een kinderfeestje beloofd voor mijn 25e verjaardag. Daar is het echter nooit van gekomen doordat mijn lijf te ziek werd. Het afgelopen jaar is me duidelijk geworden dat de 3 oudste kinderen er nog altijd op zitten te wachten: ‘tante Gerhilde, wanneer is je kinderfeestje nu?’, ‘tante Gerhilde, het duurt wel heel lang voor we op je feestje mogen komen!’, ‘tante Gerhilde, ben je nu eindelijk een keer beter zodat we naar je feestje kunnen?’.

Een kinderfeestje zoals ik vorig jaar voor ogen had is nu nog steeds geen optie. Helaas. Dus ik heb een plan gemaakt zodat ik toch een kinderfeestje kan geven. Met mijn oudste zus heb ik afgesproken dat zij met de oudste 5 tantezeggertjes komt en zelf ook blijft om mij te assisteren. Het feestje zal 1.5 uur tot maximaal 2 uur duren. De kinderen krijgen een uitnodiging thuisgestuurd en kunnen niet wachten tot het zover is! Aftelkalenders bieden uitkomst ;).

Maar dan word ik (weer) ziek. Net als ik op lijk te knappen krijg ik koorts en blijkt er een middenoorontsteking bij te zijn gekomen. Over 2 dagen is het feestje al, wat is wijsheid?
Na lang wikken, wegen, nadenken en dubben besluit ik om het feestje door te laten gaan. Niet alleen om de kinderen niet teleur te stellen, ook om mezelf de teleurstelling te besparen. En de afleiding kan ik wel gebruiken.


2 maart 2019. Om 2 uur pm komt er een volle auto aanrijden. Ik sta op de oprit met boksballonnen om ze feestelijk welkom te heten. De kinderen rollen de auto uit vliegen me één voor één om de nek. Ze tetteren blij in het rond en er wordt druk gespeeld met de ballonnen.

Eenmaal binnen zingen we verjaardagsliedjes, blazen met z’n allen kaarsjes uit en eten iets wat ze associëren met tante Gerhilde: donuts!

Dan is het tijd voor cadeautjes en spelletjes. Vooral verstoppertje in huis is leuk en spannend. Een heerlijke dolle boel!
Op een gegeven moment neemt mijn zus de kinderen mee voor iets lekkers, ik moet even liggen. Maar lang hou ik dat niet vol, ik wil bij de kinderen zijn. Dus ik zet alles op alles om de laatste minuten ook nog aanwezig te zijn.

Voordat ze naar huis gaan krijgen de kinderen een tasje met cadeautjes. Ze mogen er één open maken, de rest gaat mee naar huis. De traplopers worden gelijk uitgeprobeerd en vallen in de smaak!

Een groepsfoto, een dikke knuffel en huppa in de auto. Daar wil iedereen nog een kus van mij. Een toeter, en dan zijn ze echt weg.

Ik plof op bed neer en voordat ze Lunteren uit zijn ben ik al vertrokken naar het land van de dromen. Als ik wakker word is het al donker en laat. Etenstijd is het allang geweest. Maar ik ben te moe om me daar druk over te maken. De overgebleven donuts die binnen handbereik liggen volstaan wel even als diner op deze niet-diëten-dag.

Met een glimlach kijk ik terug op dit feestje. Wat een lieve en mooie kinderen zijn het toch. Ze hebben zo genoten en ik ben ik erg verwend!
Tijdens het feestje voelde ik soms ook steken en tranen opkomen. Omdat ik alleen maar wilde genieten heb ik die weggeduwd. Nu laat ik ze voorzichtig toe.
Het feestje was niet écht zoals ik wilde. Het was de kleine en korte versie. En het waren minder kinderen, ik heb namelijk geen 5 tantezeggertjes maar 11. Ik ben zo dankbaar dat mijn zus er bij was, alleen had ik het namelijk niet gekund. Ik word soms gek van het ‘lawaai’ van de kinderen. Hoewel het leuk was, steekt dat toch. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor een schare kinderen. Of het nu om 3 of 22 kinderen ging, ik regelde het wel. Een hele dag? Geen probleem. Lawaai? Goed teken! Nu is 2 uurtjes eigenlijk al teveel. Iets ondernemen met de kinderen zoals ik had gedaan als ik in goede doen was, hoef ik nu niet eens te overwegen.

Dankbaarheid en blijdschap om dat wat is en verdriet om dat wat niet meer is, strijden om voorrang. Het is een rare mix van gevoelens. Maar als ik zo alles bij elkaar optel en de blije snoetjes zie, dan denk ik: het maakt ook allemaal niet uit. Het succes van een feestje zit niet in de hoeveelheid tijd of in de bijzondere dingen die je zou kunnen doen. De kinderen, mijn zus en ik hebben genoten, wat wil ik nog meer? We hebben mooie herinneringen gemaakt. De kinderen vinden het fijn om bij tante Gerhilde te zijn en ik vind het fijn om bij hen te zijn. Terwijl mijn gedachten en gevoelens alle kanten op gaan schiet 1 Korinthe 13 me in gedachten: ‘ook al bezit je alles op deze wereld, als je de liefde niet hebt dan heb je niets’. Liefde was er in overvloed. Ik glimlach en weet: ik ben erg gezegend!

Een gedachte over “Kort maar krachtig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s