Angst

Als kind heb ik me door een langdurige depressie heen moeten worstelen. Traumatische ervaringen en me niet veilig voelen was hiervoor de oorzaak. Ik beschadigde mezelf met een (scheer)mes en een schaar. Dat deed ik omdat ik gek werd van mezelf. Ik had zoveel angst, vragen en verdriet maar ik wist niet wat ik daarmee moest. De schaamte die ik voelde kon ik bijna niet dragen, het kneep mijn keel dicht waardoor praten moeilijk tot onmogelijk werd. Net als de angst dat mensen er achter kwamen wat er gebeurd was. Ik werd gek van mijn nachtmerries. Gek van de eenzaamheid. Gek van het feit dat alles altijd in duister zwart gehuld was. Vreugde ervaren was er niet meer bij. Ik voelde me hopeloos en overbodig.
Gelukkig kreeg ik de juiste hulp, werd ik sterker en kwam ik er grotendeels weer bovenop.

Een paar jaar geleden werd ik weer ingehaald door een depressie, dit keer vergezeld met een burn-out, zo werd gezegd. Het verleden bleek ik nog niet verwerkt te hebben. Dit in combinatie met het heden was teveel. Een gezwel in mijn hoofd. De enorme schaamte over mijn seksuele geaardheid en daarmee geen bestaansrecht voelen maakte me kapot.
Daar kwam een schuld van DUO bij omdat ik teveel gewerkt had tijdens mijn studie en niet op tijd mijn studiefinanciering had stopgezet. Hoe meer er om de hoek kwam kijken, hoe meer ik mezelf weg voelde glijden. Ik nam soms teveel slaappillen om even een paar dagen niet deel te hoeven nemen aan het leven.
Op  een gegeven moment stond ik op een brug over de snelweg en overwoog ik om er af te springen. Als ik langs een treinspoor kwam, overwoog ik om te springen. Onder de douche overwoog ik om mijn polsen door te snijden. Niet dat ik dood wilde, ik wilde rust. Ik wilde dat de problemen zouden stoppen. Ik wilde bevrijd zijn van de flashbacks, van de nachtmerries. Ik kon het niet langer aan om anders te zijn.
Er wordt altijd gezegd dat zelfmoord een definitieve oplossing is voor een tijdelijk probleem. Maar wat als je problemen niet tijdelijk zijn?
Liefde heeft mij gered, iets waar ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor ben! De weg naar herstel kon langzaamaan beginnen.

Lange tijd werd gedacht dat mijn fysieke problemen voortkwamen uit het feit dat het psychisch niet goed ging. Maar hoe sterker ik psychisch word, hoe zieker mijn lijf wordt. Dit is in strijd met hoe het zou moeten gaan. Na veel tijd, ongemak en onderzoeken bleek er fysiek echter ook veel aan de hand te zijn.
Momenteel gaat het al langere tijd fysiek niet goed met me. Ik kan nog heel weinig. Deze week is er een rolstoel gebracht, de thuiszorg is weer in beeld. Slapen, eten en muziek luisteren is ongeveer alles wat ik doe op een dag. Tenminste, als ik geen verplichte medische bezoeken hoef af te leggen. En dat terwijl mijn hoofd van alles wil doen en allerlei plannen bedenkt. Depressief? Nee. Of moet ik zeggen ‘nog niet’? Burn-out? Nee.

De achteruitgang maakt me bang. Waarom helpen alle medicatie en kuren niet (afdoende)? Waar gaat dit heen? Kan ik wel hier blijven wonen? Of is dit gewoon het zoveelste virusje wat ik heb opgelopen en maak ik me druk om niets?
Ik heb werkelijk geen idee meer. Ik weet wel dat ik bang ben. Zou ik ooit weer aan het werk kunnen? Soms voel ik me zo verdrietig en wanhopig. De angst dat ik weer in een depressie zakt ligt op de loer. Het zal me toch niet gebeuren dat de GGZ straks weer op de stoep staat?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s