Als lid van de familie

Je hebt het vast al wel meegekregen via verschillende kanalen: het is Prideweek. 
Als lid van de LHBT-familie, wil ik dit ook even aanstippen. Waarom? Nou, omdat dat belangrijk is. Er zijn nog altijd LBHT-ers zijn die zelfmoord plegen, waaronder het grootste percentage onder de christelijke LHBT-ers. Ik wil dit aanstippen omdat ik ooit één van die LHBT-ers was die uit het leven wilde stappen. Omdat er nog altijd mensen zijn die denken/geloven dat gay zijn een keuze is die je maakt. Omdat er nog altijd mensen zijn die hun LHBT-kind het huis uit gooien, ze onterven en ze nooit meer willen zien. Omdat in sommige kringen het hele ‘gay-onderwerp’ nog altijd een enorm taboe is. Met alle gevolgen van dien.

Er zijn nog teveel LHBT-ers die zelfmoord plegen omdat ze geen uitweg meer zien.

Ik heb diep vanbinnen altijd geweten dat ik anders was dan de rest. Maar hoe, wat en waarom, dat wist ik niet. In de kleine en afgeschermde omgeving waarin ik opgroeide had ik geen weet van het feit dat er mensen zijn die niet hetero zijn. Ik wist niet eens dat er een woord bestond voor het feit dat je als man op een vrouw valt of als vrouw op een man. Dat was gewoon zo en verder werd er niet over gesproken. Omdat we geen televisie hadden of naar de radio luisterden, kwam ik ook niet veel meer te weten. Ik herinner me nog wel dat ik een keer ergens hoorde dat mannen die bij mannen liggen een gruwel zijn in Gods ogen en dat ze zondig en goor zijn. En daarmee was de kous af. 
Het deed mij verder in mijn schulp kruipen. Ik dacht:  ik ben volgens mij ook zo’n gruwelijk en goor mens.

Heeft God een foutje gemaakt?

Maar ik verdrong het, ik wilde en kon er niet over nadenken. De consequenties waren te groot. Alleen af en toe, als het zich aan me opdrong dan moest ik wel. Had God een foutje gemaakt toen Hij mij schiep? En zo niet, waarom ben ik dan zoals ik ben? Waarom juist ik?! Een diepe zelfhaat zette zich in mij als jonge tiener. Een verwarde tiener. Een tiener die verliefd was op een docente. Een tiener die haar zelfbeeld en identiteit compleet verloor. Als zelfs God niet aan mijn kant stond, wie dan wel?

Jarenlang heb ik het genegeerd, vermeden, weggestopt. Totdat ik zo ziek werd een paar jaar geleden dat ik geen energie meer had om zulke belangrijke dingen te negeren. Ik moest onder ogen komen dat wat ik niet wilde: ik ben inderdaad gay. Een lang en ingewikkeld proces, zeker door mijn achtergrond.

En nu? Ik heb vrede gesloten met mijn geaardheid. En ik wil je meegeven dat jouw liefde, aandacht en vriendelijkheid levens (kunnen) redden. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s