Mijn paleis

Soms moet ik mezelf even knijpen om er zeker van te zijn dat ik niet droom. Om er dan achter te komen dat het echt de realiteit is: ik woon in mijn ‘eigen’ appartement in Ede!
Hoe ik daar ineens terecht ben gekomen? Voor het hele verhaal moeten we even wat terug in de tijd.

Na mijn studie wilde ik gaan reizen. Ik had het plan gevat om een half jaar, maximaal een jaar bij een vriendin in te gaan wonen om zo geld te besparen. Dat halve jaar werden uiteindelijk twee jaar. Toen ik daar weg moest, had ik geen inkomsten meer omdat ik inmiddels te ziek was en niet meer kon werken. En door mijn ziektegeld was ik al heen. De gemeente wist niet wat ze met mij aan moesten omdat ik alleen maar via PGB had gewerkt en dus geen recht had op WW. Een uitkering kreeg ik steeds maar niet. Om dan aan een nieuwe kamer/woning te komen is zeer ingewikkeld.  


Na mijn studie zou ik gaan reizen…


In mei 2018 ben ik van Ede naar Lunteren verhuisd, dankzij de gemeente. Ik zou daar in de eerste instantie een half jaar mogen verblijven, maar doordat ik steeds zieker werd in plaats van op ging knappen én de woningmarkt op slot zit, is mijn verblijf daar verlengd.
Wonen in Lunteren werd echter steeds ingewikkelder voor me. Temeer omdat de keuken en het washok in het souterrain zitten en ik op slechte dagen daar niet kan komen. Daarom heb ik in april 2019 woonurgentie aangevraagd. De gemeente was in de eerste instantie mijn woonurgentie vergeten waardoor er niets mee gebeurde. Nadat ik Stichting MEE om hulp had gevraagd, kwam het gelukkig wel op gang.


Mijn aanvraag voor woonurgentie werd goedgekeurd…!



En eind juni 2019 kreeg ik een woning toegewezen in Ede! Ook al zucht ik vaak om de gemeente, hun eindeloze wachttijden en allerlei andere dingen, ben ik de gemeente ontzettend dankbaar! De laatste jaren is het me heel duidelijk geworden dat we in een bijzonder land leven. Een land waarin de overheid voor je zorgt wanneer je dit zelf niet (meer) kan. Hoewel het ook moeilijk is om je hand op te moeten houden, is een verzorgingsstaat ook een zegen. Ik hoef nu niet onder de brug te slapen en heb genoeg te eten, erg fijn!

En zo zit ik dus heerlijk in mijn hangstoel in mijn prachtige paleis. Dankzij veel hulp van vrienden en familie zijn de meeste dozen al uitgepakt. Zonder die hulp had ik nog in de rommel gezeten. Vanaf hier nogmaals grote dank aan degenen die, op welke manier dan ook, hebben geholpen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s