Een inkijkje in mijn hoofd

Langdurig ziek zijn betekent niet dat alles altijd één en al ellende is. Ook als je erg ziek bent bestaat er vaak nog de mogelijkheid om te kunnen genieten van (vaak kleine) dingen. Maar ellende, zwaarte of welke woorden je er ook aan wil geven maken wel een vrij groot deel uit van je leven. Soms kunnen negatieve dingen gemakkelijk overheersen. Op het moment zit ik weer in een fase/periode dat ik het allemaal erg eenzaam, zwaar en K*T vind. Sorry trouwens voor het niet gepaste woord, maar alle andere woorden die het revue gepasseerd zijn, werden te licht bevonden.

Ik ben uitgeput en alles valt me zwaar

Sinds een tijdje ben ik erg uitgeput, verdrietig en beroerd en valt alles me zwaar, inclusief het alleen-zijn en de behandelingen. Bepaalde pijnen verdraag ik (daardoor) minder goed waardoor ik weer slechter slaap. Overdag ben ik vaak zo moe dat een film of een documentaire kijken niet lukt, het is te vermoeiend en te ingewikkeld. Omdat ik zo moe ben, wil ik eigenlijk ook weinig mensen om me heen, het is teveel. En dat terwijl ik eigenlijk wel behoefte heb aan mensen om me heen. Verwarrend.

Terwijl ik zo moe lig te zijn, hebben mijn gedachten vrij spel. Ik maak ik me heel veel zorgen over het feit dat ik het benodigde bedrag voor een jaartraject aan behandelingen nog niet binnen heb. Mijn brein maakt overuren en elk spoortje energie wordt besteed aan bedenken van en dingen regelen hoe ik geld kan besparen en geld binnen kan krijgen. Ik wil er helemaal niet (zoveel) mee bezig zijn maar ik kan het lang niet altijd stopzetten. Ook een gevolg van het uitgeput zijn misschien?
Om mezelf gerust te stellen vertel ik mezelf dat het vast wel goed komt en dat ik vertrouwen moet hebben. Om vervolgens een ander stemmetje te horen dat zegt: ‘niet alles komt goed ook al heb je vertrouwen.’
Op andere dagen komt een andere angst om de hoek kijken: wat als ik het geld binnen heb voor een jaartraject en er MEER behandelingen nodig zijn? Waar moet al dat geld in vredesnaam vandaan komen?

Mijn gedachten hebben vrij spel

En als ik eenmaal in dat stukje van m’n hoofd ben beland, vraag ik mezelf af of ik wel het recht heb om behandelingen te doen die zooo ongelooflijk duur zijn. Wanneer is het moment daar dat ik me neer ga leggen bij het feit dat dit niet gaat werken vanwege het prijskaartje? En dan hebben we het nog niet eens gehad over de angst dat de behandelingen misschien niet voldoende werken voor mij. Dan heb ik al dat geld er voor niks ingestopt. Geld dat niet eens van mij is.

Aan de ene kant vind ik dat ik teveel op de zaken vooruit loop. Ik maak me nu al druk om dingen die misschien helemaal niet gaan gebeuren. Erg zunde van mijn energie… Maar aan de andere kant, voor mijn gevoel hangt mijn leven er vanaf en is het dus wel de moeite waard om daar energie aan te besteden. Misschien moet ik mijn spaarzame energie gaan besteden aan het vinden van een balans hierin. Dat zal me vast goed doen!

Om de hersenstromen toch enigszins stop te zetten ga ik naar YouTube en zet ik muziek van mijn hero’s aan: Celtic Woman. Eén van de weinige soorten muziek die ik kan verdragen in periodes als deze. Muziek en optredens die me afleiding, plezier en dagdromen bieden als documentaires, films en boeken dat even niet (meer) kunnen. En één van de weinige dingen die ik over and over kan kijken (nu al jaren). Kijk je mee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s