Zo is het (niet)

Soms ontmoet ik mensen die binnen een paar minuten weten hoe mijn leven is: enorm k*t en al mijn vrienden hebben mij verlaten nu ze niks meer aan me hebben.
Au..!

Ja, er zijn dagen dat ik huilend van ellende en als een bang vogeltje op bed lig. Maar nee, zo zien de meeste dagen van mijn leven er niet uit. Mijn leven gaat op de één of andere manier ook door en ook mijn kleine en beperkte leven heeft mooie momenten. Hoewel ik ze soms wat meer moet zoeken en het ook zeker anders is dan voordat ik ziek werd. Even mountainbiken zit er niet in, laat staan studeren, werken of reizen. Maar ik kan intens genieten van het zonnetje dat schijnt en van dat vogeltje op mijn balkon. Of van (een deken voor iemand) haken, muziek, een goed artikel of een documentaire. We zeggen het wel eens zonder het echt te beseffen: geluk zit in de kleine dingen.

Ik bloei op van contact hebben met anderen

Maar zo sociaal als ik ben, ik bloei toch wel echt op van contact hebben met anderen (ik heb er weer wat energie voor nu!) Ja, het is echt waar: ik heb vrienden. En wat voor vrienden! Vrienden die me elk op geheel eigen wijze bijstaan, meeleven en ondersteunen en waarmee ik nog steeds lol kan maken. Vrienden die trouw op bezoek komen ook al wonen ze aan de andere kant van het land. Vrienden die hun huis openstellen, vrienden die bellen, kaartjes sturen of eten koken. En Roemeense vrienden zijn zelfs geld aan het inzamelen voor mijn behandelingen.

Dus nee, mijn vrienden hebben me niet massaal verlaten. Ze komen nog steeds graag over de vloer, ook al is het anders dan vroeger.
 Ja, ik heb minder contacten dan vroeger, maar is dat de schuld van de ander? Nee, lang niet altijd. Soms gaan dingen in het leven zoals ze gaan.

Ik wilde wel maar het ging niet meer

In mijn geval was het zo dat ik geen energie meer had om zoveel verschillende contacten te onderhouden. Ik wilde wel maar het ging niet meer en ik raakte er gestresst van. Soms heb ik bewust een vriendschap stopgezet omdat ik dacht dat dat het beste was. Bij andere vrienden is het contact verwaterd. Niet omdat er kwaad in het spel was maar omdat het zo gelopen is. Of ik mensen dat kwalijk neem? Nee, zoals ik al zei: dingen gaan zoals ze gaan. Ik mis ze wel, maar dat is wat anders.

Dus nee, mijn leven is niet één en al ellende en zonder vrienden. Ik weet me juist erg gezegend met de mensen die ik om me heen heb. May God bless them all!

NB. Hieronder zie je foto’s van één van mijn tantezeggertjes. Ze heeft zelf de kleuren uitgezocht voor de deken die ik mocht maken: ‘alleen felle meisjeskleuren tante Gerhilde!’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s