Messiascomplex

Tegenwoordig overvalt het me meer dan anders dat ik weinig tot niks kan doen.
In deze tijd van crisis zou ik maar wat graag de handen uit de mouwen steken in bijvoorbeeld mijn wijk of bij mensen die me lief zijn. Maar ik lig thuis en heb niks te geven. Het nare is dat ik in deze tijd, nog meer dan anders, zelf afhankelijk ben van anderen. En dat steekt.

In het jaar 2014 nam mijn leven een onverwachte wending. Er werd een gezwel in mijn hoofd geconstateerd en deze moest verwijderd worden. Na de ingreep knapte ik grotendeels op. Maar ik bleef moe en raakte depressief. Ik kon er namelijk niet meer onderuit dat ik me niet alleen anders voelde, maar dat ik ook anders ben dan gemiddeld. En dus kwam ik uit de kast omdat ik er niet langer omheen kon en wilde draaien. Maar mijn hele toekomstbeeld verdween daarmee. Mijn zelfbeeld en zelfbesef gingen er ook vandoor. De zó bekende zelfhaat van vroeger kwam er weer voor in de plek en verzwolg het stukje identiteit dat er nog over was.
Mijn wereld stond op zijn kop. Hoe moest ik nu over mezelf denken? Wat moet ik met mijn geloof? Wat vonden mijn familie en vrienden nu van mij? En andere christenen? De wereld?
Ik wilde dat gaan uitzoeken en sloot me aan bij een groep (christelijke) homojongeren. Maar mijn gezondheid stak hier al snel een stokje voor. Na 3x aanwezig te zijn geweest was ik te ziek en tot op de dag van vandaag ben ik er nooit meer geweest.

Hoewel de depressie na hard werken op den duur verdween, bleef mijn lijf ziek. Elk jaar weer een beetje meer. Hoe meer mijn lijf protesteerde, hoe meer ik om hulp moest vragen. Dát was wel even een dingetje. Want in plaats van te geven, zoals ik gewend was en me eigen had gemaakt, moet en mag ik ontvangen. En zonder dat ik het besefte, ben ik door dit alles de afgelopen jaren een groot deel van mijn identiteit kwijt geraakt. Een identiteit die ik had gebouwd op dat wat ik deed (voor anderen). Een identiteit die was gebouwd op dat wat ik kon en bereikt had of zou gaan bereiken.

Wie ben ik eigenlijk? Aan veel dingen die ik leuk vind en graag doe heb ik met mijn zieke lijf niets. Ben ik meer dan alleen die zieke lesbo die altijd maar haar zegeningen telt en daardoor andere dingen uit het oog verliest? Wat nou als ik ten tijde van crisis dit ga uitzoeken? Dan heb ik aan het einde misschien geen heldendaden verricht en een mondiale crisis overwonnen. Maar dan heb ik wel een persoonlijk conflict gewonnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s