I am not done fighting

Ik zou een boek kunnen schrijven over de afgelopen twaalf weken. Alleen al over de afgelopen drie weken zou een dik boek kunnen worden. Er valt zoveel te zeggen over de afgelopen weken. Zoveel woorden in onze taal. En ik weet niet welke ik gebruiken moet om uitleg en een inkijkje te geven in mijn leven van de laatste weken.

Laat ik beginnen bij twee van mijn lieve tantezeggertjes. In de herfstvakantie kwamen ze logeren. We hadden er alle drie al wekenlang naar uitgekeken. Maar hoe dichterbij het moment kwam dat ze zouden komen, hoe meer ik er tegenop zag. In de voorgaande weken had ik al stapjes terug gedaan zodat ik wat meer uitgerust zou zijn wanneer ze zouden komen. Maar dat had niet echt het gewenste resultaat opgeleverd.

De dames kwamen en ze hebben het geweldig naar hun zin gehad. Ik ‘iets’ minder, ik was zo moe. Op een gegeven moment was ik de uren en daarna de minuten aan het aftellen. Ze waren amper de drempel over of ik stortte in.

This hill is not the one I die on

Kwam dit nu alleen door het logeerpartijtje?
Nee. Wel was deze logeerpartij de figuurlijke druppel die de emmer deed overlopen.
Al een paar jaar zit ik met mijn darmen te prutsen, maar de afgelopen twaalf weken was het echt aanklooien. Ik zat compleet verstopt, gaf over en was zo beroerd waardoor ik lange tijd slecht heb kunnen eten en slapen. En ja, ik had een paar stapjes terug gedaan maar in plaats van de vijf die ik deed had ik er wel twintig terug moeten doen om deze instorting te voorkomen.
Dit, in combinatie met andere processen (zie vorige blog) en mijn proces over hoe mijn leven is verlopen en verloopt, maakte dat ik instortte. Complete uitputting. En vervolgens kwam ik twee weken mijn slaapkamer niet uit.

Ik kan niet de juiste woorden vinden om te beschrijven wat er die weken op bed gebeurde. Hoe leg je uit dat je te moe bent om je om te draaien in bed? Ook al doet de kant waar je op ligt inmiddels zeer. Hoe leg je uit dat je te moe kan zijn om je arm op te tillen? Dat je te uitgeput bent om te douchen? Of te moe om te kunnen en te willen eten? Dat eten pakken al een te grote opgave is? Zo uitgeput zijn dat je jezelf niet meer kunt oppeppen en je in somberheid wegzakt. Te uitgeput zijn om fatsoenlijk na te kunnen denken? Zo uitgeput zijn dat je er oké mee bent om dit leven te verlaten? Hoe leg je uit dat je ziet dat de engelen je dragen, maar je de boodschap geven dat je terug moet omdat het je tijd nog niet is?

Hold on, don’t let go

Vrienden zorgden voor eten. Toen ze zagen dat het slechter ging in plaats van beter, hebben ze de huisarts ingeschakeld. Ik kreeg slaappillen en thuiszorg.
Ik dacht inmiddels dat ik nooit meer op de benen zou komen en ik werd somber. Ik had geen zin meer in een leven zoals dat van mij. Veel dingen die ik leuk vind om te doen, kan ik niet. Of niet in de mate zoals ik zou willen.
Maar zoals gezegd, ik kreeg slaappillen en thuiszorg. En nadat ik een aantal nachten goed had kunnen slapen en overdag weer een beetje begon te eten, knapte ik stukje bij beetje weer op.
Bijna had ik de moed opgegeven, maar ik ben er weer. Fysiek nog zwakjes, maar met een grotere wil om te vechten dan ooit.

Inmiddels zijn we bijna drie weken verder. Het zal nog wel even duren voordat ik weer zo fit ben als van de zomer, ik heb een flink jasje uitgedaan. Maar de wetenschap dat ik fysiek niet ziek ben zoals bijvoorbeeld vorig jaar deze tijd, maar alleen ‘maar uitgeput’, lucht me enorm op.

Zoals ik al wel vaker verteld hebt, speelt muziek een belangrijke rol in mijn leven. De afgelopen weken heb ik twee nummers over and over again gedraaid, ik zal de linkjes er even bij zetten.  En hieronder de regels die er in het bijzonder uitsprongen.

‘This hill is not the one I die on
I’m going to lift my eyes and I’m going climbing
This is the sound of surviving
This is my farewell to fear
This is my whole heart deciding I’m still here,
I’m still here
and I am not done fighting.

En wat regels uit het lied ‘You’re gonna be okay’:

Hold on, don’t let go
Just take one step closer
Put one foot in front of the other
You’ll get through this
Just follow the light in de darkness
You’re gonna be okay.

Mededeling
Tot slot even heel wat anders. Mijn abonnement van dit weblog verloopt volgende maand. En ik heb besloten om deze niet te verlengen.
Bedankt aan alle trouwe volgens van tanteGerhilde, de reacties en bemoeidingen deden me goed.
Voor degenen die me nog wel willen volgen, hou mijn FaceBook- en Instagrampagina’s in de gaten. Daar zal vast nog wel het één en ander verschijnen.

Blessings for y’all!

Liefs, Tante Gerhilde

Een gedachte over “I am not done fighting

  1. Wat een mooi verhaal nou toch weer lieve tante Gerhilde, en ik zal ze gaan missen. Gelukkig zie ik je vaak genoeg om bij te blijven, je te volgen in je goeie en slechte dagen. Please, hold on dear!! xxx Angelique ________________________________

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s