Archief

Abces-verhaal

1-4 december 2018

Sinds zaterdagavond gillende kiespijn. HAP gebeld maar daar word ik verwezen naar mijn eigen tandarts die een eigen spoedpost blijken te hebben. Hoe vaak ik de spoedpost ook bel, er wordt niet opgenomen. Eindelijk overdag krijg ik iemand aan de lijn die klinkt en doet alsof ik haar wakker gebeld heb. Ze zegt: ‘We gaan echt niet op zondag iemand sturen voor kiespijn. Alleen als je een ongeluk hebt gehad en er hangen tanden uit je mond.’ Inmiddels is het halverwege de zondag en ik besluit nog maar een handje pijnstillers te nemen om te voorkomen dat ik niet gek wordt. Slapen is onmogelijk omdat de druk dan toeneemt. Ik heb hoge koorts en neem, zonder nadenken, nog wat pijnstillers. Op een gegeven moment bieden die ook geen verlichting meer en besluit ik op rum over te gaan.
‘Avonds, zo tegen middernacht, zit ik tegen het plafond aan van de pijn en vermoeidheid. Richard kan het niet meer aanzien en belt de HAP nog een keer, wie weet hebben zij advies voor pijnstilling voor de komende nacht. Als de vrouw van de HAP hoort hoeveel medicatie ik al genomen hebt is ze even stil en zegt: ik moet dit even bespreken met de vergiftigingspoli. Als ze terugbelt blijkt dat ik op het randje zit. We krijgen te horen dat ik de komende 8 uren, niks maar dan ook niks mag nemen. Voor nu zit ik op het randje, ik hoef niet te komen. Maar: echt niets meer nemen..!
Op één of andere manier ben ik de nacht doorgekomen. Als ik om 8 uur de tandarts bel hoor ik dat ik om half 2 terecht kan. Einde in zicht! Omdat ik niet gebracht kan worden ivm ziekenhuisbezoeken, en ik niet met het OV kan reizen momenteel, bestel ik een taxi. Er komt een heuse limo voorrijden. Dat is dan nog wel weer grappig.

Eindelijk, eindelijk. Ik ben bij de tandarts! Huilend van de pijn zit ik in de wachtkamer. Als ik aan de beurt ben is al snel duidelijk dat dit werk is voor een kaakchirurg en ze willen mij wegsturen. Maar ik ben inmiddels helemaal uitgeput en zie het niet zitten om terug te gaan zonder geholpen te zijn. Ik vraag of ze de kies eruit willen trekken. Maar dit kan helaas ook niet, het abces te groot en te ontstoken om verdoofd te kunnen worden. De pijn zou dan alleen maar erger worden. En daarnaast willen ze deze kies sparen aangezien ik al wat kiezen mis. Ik ben bijna hysterisch.

De tandarts besluit om een spoedaanvraag te doen in Arnhem. Daar kan ik de volgende dag terecht. Ik krijg een recept mee voor een antibiotica en zware pijnstillers en ik mag weer naar huis.

De volgende ochtend ben ik helemaal blij dat ik naar de kaakchirurg mag. Daar aangekomen blijkt dat er geen afspraak staat. Sterker nog, de kaakchirurg is vandaag niet eens aanwezig.
Ik vloek hartgrondig en schrik daarvan. De vrouw achter de balie blijkbaar ook. Ze gaat even overleggen en komt terug met de mededeling dat over een paar uur een kaakchirurg in opleiding wel naar m’n kaak wil kijken.

Angelique is met me mee en we besluiten om in de tussentijd even het ziekenhuis te ontvluchten. Afleiding heb ik nodig. We jatten een rolstoel van het ziekenhuis en gaan naar het centrum. We hebben dikke schik!

Als ik dan eindelijk in de stoel lig vertelt de kaakchirurg mij dat hij me niet durft te helpen. De behandeling vindt hij te riskant in verband met mijn immuunsysteemstoornis en mijn huidige conditie (die nogal belabberd is). Ik krijg een nieuwe afspraak en morfine-achtige pillen mee naar huis en moet daar de hoogst mogelijke dosering van slikken. Deze pillen zijn een geschenk uit de hemel. En ja, zowaar zakt de pijn wat af!

Na een paar dagen begint de antibiotica ook te werken. Het abces neemt af, andere klachten nemen toe. Antibiotica en ik zijn namelijk geen goede vrienden.

Inmiddels helemaal uitgeput. Eerst maar even bijkomen de komende dagen

What’s going on?!

26 oktober 2018

Nee, ik ben geen bekende bij de politie. En nee, ik zit dus ook niet achter de tralies. Maar na veel documentaires te hebben gekeken over vrouwen in de gevangenis, blijken er veel overeenkomsten te zijn tussen ons. Zij zitten gevangen achter tralies. Ik ben in principe vrij om te gaan en staan waar ik wil. Maar mijn lijf kan dat niet. Ik zit fysiek gevangen. Zij leven in een klein wereldje, ik ook. Vaak voelen ze zich eenzaam. Ik ook.
En zo zijn er nog meer overeenkomsten.

Ik ben geen terminaal zieke patiënt. Al voel ik me soms wel zo. Het enige wat ik op een dag doe is zorgen dat ik iets te eten heb. Belangrijke dagbesteding want zonder eten ga je op een dag nogal dood. Maar wat is het nut? Soms ben ik te moe om te doen wat ik moet doen. 
Alle medicatie die ik slik, het dieet dat ik volg, massages, rust, artsen bezoeken en alles wat ik doe helpt niet om me beter te voelen. Ik ga alleen nog maar meer achteruit.

What’s going on?

Bang

22 september 2018

Ik zou grote verhalen kunnen vertellen over hoe ik me door mijn langdurige staat van ziek-zijn heen sla. Vertellen over de liefde dat het mij gebracht heeft. De inzichten en lessen die ik geleerd heb. Maar dat alleen is geen reëel beeld. Op sommige dagen doe ik niets anders dan liggen en huilen. Omdat ik de kracht niet heb iets anders te doen. Van veel ongemak, moeheid hoge koorts en pijn naar nog meer van dat. Een kuur hier, pillen daar en nog weer wat anders proberen, waar gaat het heen? Op zulke dagen kan ik alleen maar instemmen met onderstaande lied: ‘ik ben bang Heer’

The little things

17 september 2018

Een weekendje doorbrengen bij nichtjes en neefjes is altijd een feestje voor alle partijen. Hoewel ik nog steeds een graag geziene gast ben bij mijn tantezeggertjes en omgekeerd, zijn er wel dingen veranderd. Ik kan niet meer (eindeloos) met ze spelen, stoeien en op pad gaan. In feite kan ik niets met ze, alleen er zijn. Nu is dat wel heel belangrijk, maar kinderen begrijpen dit niet altijd. ‘Tante Gerhilde, ben je nu nog niet beter?’ ‘Tante Gerhilde nu moet je eens beter zijn.’ Kinderen zijn zo puur, daar hou ik van ook al doet het zeer. En ik begrijp dat ze het lang vinden duren, dat vind ik immers ook. De tante Gerhilde die ze kennen is er niet meer ook al ziet ze er nog hetzelfde uit. Tante Gerhilde die het liefst zoveel mogelijk kinderen om zich heen had, kan soms niet bij 1 of 2 kinderen in de buurt zijn vanwege al het lawaai. Lawaai waar ik vroeger van genoot is nu ondraaglijk. En daar word ik verdrietig van. 
Samen kleuren met de kinderen is al een enorme opgave. Maar als dit lukt zijn we allemaal erg blij, ook al was het maar 5 minuten! 
The little things in life.

Hope again!

24 augustus 2018

In 3 weken tijd 3 diagnoses. Lekkende darm + een overactief immuunsysteem, CVS/ME en tekenbetenkoorts. Die ook wel Babesia wordt genoemd. Of in gewoon Nederlands: een zusje van de ziekte van Lyme. 
Een andere diagnose die ik al een paar jaar heb is een immuunsysteemstoornis. Dit alles maakt het toch al complexe geheel nog even wat complexer. 
Maar gelukkig is er een kuur tegen Babesia en is er hoop op (volledig) herstel! Hoop die ik voorheen niet had. 
Afgelopen jaren ging het steeds wat minder goed. Maar het afgelopen jaar ging het steeds slechter en slechter. Er werd over thuiszorg en een revalidatiecentrum gesproken. Maar nu is dat misschien niet nodig! 
Ik zeg misschien aangezien ik er nog niet helemaal in durf te geloven. In de achterliggende jaren heb ik al te vaak gehoord dat ik van dit of dat wel op zou knappen. En steeds zonder resultaat. 
Ik hoop en bid dat dit de uitweg uit de donkere tunnel van ziekzijn is!

Morgen weer een dag

17 augustus 2018

Veel had ik er niet van verwacht. Maar op z’n minst toch wel een verklaring voor de aanhoudende en hoge koorts. Of een reden waarom ik steeds verder aftakel in plaats van me beter gaan voelen. 
Mijn geleerde, meelevende internist had geen antwoorden voor mij. Daar ging mijn hoop. Hij had wel een advies voor me: meld je aan bij het Nederlands Kennisinstituut voor Chronisch Vermoeiden in Amsterdam. 
Ik wilde om me heen kijken om te zien of deze woorden echt tot mij zijn gericht. Extreem moe en weinig kunnen. Veel lichamelijke klachten. Ja, daar heb ik last van. Maar chronisch vermoeid?! Ik? Helaas was ik toch echt de persoon tegen wie hij praatte. Ik ving nog net op: ‘ik ken je inmiddels lang genoeg om te weten dat je een vechter bent.’ Terwijl ik watervallen creëerde en mijn hoofd ja liet knikken, was het enige wat ik dacht: ik kan niet meer vechten. 
De dag is in een roes voorbij gegaan, een lach hier en een traan daar. En ik besef nu: hoe moe en beroerd ik ook ben, de wereld blijft gewoon draaien en morgen is er weer een dag.

Zomervakantie

14 augustus 2018

Het is zomer en dat betekent voor velen onder ons ook vakantietijd. We verspreiden ons tijdelijk over deze aardbol om allerlei moois te zien, ervaren, proeven, ruiken en voelen. 
Mensen komen terug met mooie verhalen, hele belevenissen. Ik gun het iedereen van harte, maar soms moet ik wel even slikken. Het steekt dat ik dit niet kan. De meeste tijd van de week breng ik in bed door. Ik slaap 15 uur op een dag. Zitten gaat moeilijk en is erg vermoeiend dus ik lig als ik wakker ben ook in de bank of op bed. Ik zie veel dezelfde muren en mijn wereld is klein geworden. Mijn uitstapjes zijn naar het ziekenhuis of naar één of andere alternatieve arts. 
Wat moet je vertellen of showen als de koorts een huisgenoot is geworden in plaats van een ongenode gast? 
Waar gaat deze achteruitgang heen? Zal er een ommekeer in komen?

Gelukkig heb ik lieve vrienden en familie die me zo nu en dan even ophalen en eten voor me maken. Zulke mensen zijn goud waard!

Klein kind

23 juni 2018

In zekere zin ben ik altijd een 4-jarig kind gebleven; ik wil graag het waarom weten, alles weten en begrijpen. 
Maar laat ik nu net midden in een periode van mijn leven zitten waarvan ik niets begrijp. Met de vraag ‘waarom?’ schiet ik niets op. Niemand kan mij antwoord geven. Met de vraag: wat is de prognose?, schiet ik ook niets op. Mijn internist en andere artsen hebben geen idee. Op de vraag ‘hoelang nog’ krijg ik ook geen antwoord. 

Om niet mijn koppie te verliezen moet ik mezelf andere vragen gaan stellen. Maar dat vind ik eng. Want stel je voor dat, wanneer je de ellende begrijpt je de oplossing weet! Mezelf andere vragen gaan stellen vind ik alsof ik capituleer. Alsof ik er akkoord mee ga dat mijn gezondheid nog steeds zorgen baart en ik nog steeds erg weinig kan (hebben). 
Ik moet gaan erkennen dat deze situatie gaande is. Deze situatie, met z’n hele hebben en houwen. Ik moet gaan aanvaarden dat dit het is, niet meer en niet minder. Hoe k*t ook. Want als ik doe alsof het er niet is, dan lijd ik dubbel: lichamelijk EN psychisch. Als ik psychisch vast blijf zitten, geef ik mezelf geen kans op inzichten en bloei. 
Ik heb niet alleen moeite met de erkenning, maar ook met de aanvaarding. Ik wil immers zoveel, alleen dit stond niet op mijn lijstje. 
Ik graaf verder en ik kom er achter dat ik de waarheid niet wil zien omdat ik daar niet blij van word. Dit is niet het leven dat ik me had voorgesteld en wil.

En dan steeds weer die terugkerende vraag: is dit wie ik werkelijk ben? Ben ik mijn ziekte en problemen? Nee, ik ben meer dan dat. Toch? Twijfel steekt soms de kop op. 
Maar dan herinner ik me weer dat ik meer ben dat dit, de afgelopen 24 jaar hebben me dat laten zien. Ik ben een mens. Een mens met een ziekte, met fouten, gebreken, worstelingen en verdriet. Maar ook een mens met gaven en talenten, een mens met liefde voor de mensheid, de natuur en voor schoonheid. 

Ook al begrijp ik niets van de afgelopen jaren, van de afgelopen maanden. Dit weet ik wel:

‘Als je ze begrijpt zijn dingen precies zoals ze zijn. En als je ze niet begrijpt, zijn dingen nog altijd precies zoals ze zijn.’

Ik probeer me dus maar minder te richten op het waarom en meer te gaan genieten van het nu.

Hoop doet leven

Mei 2018

Als een arts, hoe geleerd ook, tegen mij zegt dat de kans klein is dat ik iets niet heb, word ik alert. Ik heb namelijk alleen maar aparte dingen, waaronder een zeldzame immuunsysteemafwijking en een negroïde huidaandoening. Zo ook laatst. 
Een paar weken geleden zei mijn internist: ‘We zouden nog een maagonderzoek kunnen doen om te kijken of je maag ontstoken is. Ik verwacht het niet aangezien je daar veel te jong voor bent. En bovendien komt dat bijna alleen maar voor bij negroïde personen. We doen het dus alleen om het uit te sluiten.’ 
Hoe luidt de uitslag van het onderzoek? Maagontsteking en middenrifbreuk. 

Het afgelopen half jaar hebben er 2 fikse ontstekingen in mijn lijf gezeten, in mijn kaak en dus in mijn maag. Tezamen met alle virussen die ik had opgelopen en allerlei andere klachten en mijn immuunsysteemstoornis was mijn lichaam zwaar overbelast. 
Sinds het gezwelletje met ontsteking uit mijn mond verdwenen is, inclusief een kies, voel ik me wat beter. De pillen tegen de maagontsteking lijken ook hun werk te doen. De hoop is dat mijn constante verhoging met koortspieken zullen verdwijnen! En dat betekent: aansterken! 

Fear is a liar

April 2018

Ik kan al een tijd niet meer werken. Vrijwilligerswerk dat ik zo graag deed moest ik al eerder opgeven. Met vrienden op pad zit er haast niet meer bij. Mountainbiken, zwemmen en schilderen is ook al lang geleden. Wat voor nut heeft mijn leven dan?
Mijn dagen bestaan grotendeels uit rusten, slapen en als ik energie over heb een activiteitje zoals een film kijken of een boek lezen. 
Betekent dit dat mijn leven niet meer de moeite waard is? Betekent dit dat ik weinig tot geen waarde meer heb? En wie bepaalt dat? 
Vaak weiger ik het te geloven. Maar soms gaat het mis en ga ik hierin kopje onder en zit ik gevangen in mijn eigen hersenspinsels. Dan geloof ik niet dat er mensen zijn die om me geven. Dan geloof ik niet dat ik goed ben zoals ik ben. Ik voeg immers niets toe? Ik ben alleen maar tot last.

En dan besef ik ineens weer dat ik hier vaker ben geweest. Ik heb vaker gedacht dat ik niets waard was, geen bestaansrecht zou hebben, niets toe te voegen had. 
Maar dit alles bleken leugens te zijn die ik geloofde.
Dat geeft hoop voor nu. Mijn waarde hangt niet af van wat ik doe, maar van wie ik ben

Lente!

April 2018

De dagen worden langer, warmer en de zon is vaker aanwezig. Bomen krijgen langzaam maar zeker weer een bladerdek. Vogels vliegen bedrijvig en luid fluitend in het rond.

Ik zie gezinnetjes in de speeltuin, bij de ijssalon. Een verliefd stel dat langs komt slenteren. Mountainbikers die voorbij komen scheuren. Terrasjes die vol zitten en waar het geroezemoes je al van ver tegemoet komt. 

Ik zie dit alles en ik word er verdrietig van. Hoewel ik het type ben dat liever de zegeningen telt, lukt me dat nu even niet. Wat zou ik graag mijn leven willen delen en iemands geliefde zijn.
Het liefst zou ik mijn dromen leven. Reizen maken, dichtbij en ver weg. Kinderen getekend door het leven een veilig thuis bieden en goed onderwijs geven. Mountainbiken in de steeds groener wordende bossen. Onbezorgd met vrienden op een terrasje zitten.
Soms vraag ik me af of mijn dromen zich alleen zullen beperken tot mijn hoofd. Zo ja, kan ik daar dan genoegen mee nemen? Kan ik daar dan blij mee zijn?

Het zal je maar gebeuren

5 april 2018

Het zal je maar gebeuren. Je gaat naar het ziekenhuis voor de uitslag van een onderzoek. Binnen een paar uur lig je al onder het mes omdat je een gezwelletje hebt in je mond. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Een foto hier, 3 man sterk daar, overleg, wachten, uitleg, wachten. 
In de wachtkamer ben je op een bankje in slaap gevallen, vermoeid en beroerd als je bent. Wanneer je liefdevol wakker gemaakt wordt door de kaakchirurg word je meegetroond naar de ruimte waar het gaat gebeuren. Daar aangekomen zeggen ze tegen je: ‘joh meid, ben je zo beroerd? Even overleggen met je internist of we je mogen behandelen.’ Internist neemt niet op. Dus wordt je bloeddruk gemeten, temperatuur en dat soort zaken. ‘Meid, we vinden je te ziek om te helpen.’ Na nog wat contact te hebben gehad met specialisten wordt besloten om toch die tijdbom in je kaak te verwijderen.
Aan het einde van de rit blijkt dat je niet alleen hechtingen rijker bent, maar ook een gat. Een kies is namelijk zo toegetakeld dat ‘ie niet meer te redden was. Weg traantjes. Dag kies, hallo gat. 


Ik ben heel ziek…

27 maart 2018

3.5 jaar geleden ben ik geopereerd aan een cyste in mijn hoofd. Op wat oorsuizen na heb ik geen last meer van de klachten van toen. Maar vandaag is gebleken dat de gevolgen van (waarschijnlijk) die ingreep nog drastisch zichtbaar zijn. Tijdens die ingreep ben ik met vervuild gereedschap behandeld waardoor ik een bacterie heb opgelopen. Deze bacterie hoopt zich op in mijn lichaam en maakt mij stuk. 
Vandaag heb ik ontdekt dat als je 20 uur per dag slaapt/op bed ligt je heel ziek bent. Terwijl ik dit schrijf hoor ik hoe raar het klinkt. Maar zo ziek als ik nu ben word je niet van de één op andere dag. Nee, het sluipt er in. Je gaat je afvragen of het psychisch is. Of je lui geworden bent. Je vermant jezelf en steekt de schouders er weer onder. Mensen willen je oppeppen en zeggen: even opknappen. Maar wat als dat even heel lang blijkt te duren? Doe ik dan iets niet goed in het opknappen?

En vandaag? Vandaag hoefde ik niet uit te leggen dat ik te moe en beroerd ben voor bijna alles. Hoe kun je ook uitleggen dat douchen een dagvulling is, haren wassen een crime omdat je je armen niet zo lang omhoog kunt houden, dat t niet na een uurtje slapen over is maar bijna elke dag opnieuw alles zoveel energie kost? Dat in contact zijn zo slopend is dat je van een uurtje een dag of langer moet bijkomen? Dat leuke dingen doen niet helpt maar je alleen maar verder uitput? Dat je soms zo moe bent dat je alleen nog maar kan huilen? 
Geen idee, maar dat hoefde gelukkig ook niet. Hij begreep het. En het mooie nieuws van vandaag: hij heeft ook een kuur voor mij! Nieuwe hoop! 

Onderzoeken enzo

23 maart 2018

Vanmiddag ben ik bij mijn internist geweest. Hij zag gelijk dat ik heel ziek ben. Natuurlijk aan hoe ik er uit zie (niet florissant), maar ook aan mijn onrustige, en kapotte huid. Dat is een signaal dat je immuunsysteem niet naar behoren werkt. 

De internist maakt zich ook zorgen en wil allerlei onderzoeken. Waaronder een PET-scan in combinatie met een CT-scan. 
Verder allerlei bloed- en urine onderzoeken. Hij wil weten of mijn lymfen goed samenwerken of juist niet, of ik poliepen heb en dergelijke. Ook wil hij checken of ik bijvoorbeeld Pfeiffer heb, broertje van het het herpes virus. Daarnaast kunnen ze door deze onderzoeken onder andere zien of ik bloed- of lymfekanker heb. Hij denkt niet dat ik dat heb maar hij wil het uitsluiten. En tussen bloedarmoede en bloedkanker zitten nog allerlei andere ziektes. 

De scan van maag en darmen gaat ondanks alle andere onderzoeken  ook door. De PET scan zal aangeven waar ze moeten kijken. Ik krijg een oproep voor de scan en een week daarna de uitslag.

De internist vertelde dat ik tot de chronisch vermoeiden behoor nu. En aangezien ik al sinds het najaar aan het aftakelen ben, ik ook niet zomaar beter ben. Als ik al opknap, kan het een half jaar tot een jaar duren. 

Mochten ze niks vinden, mijn afweersysteem is zo ontregeld dat het niks meer aan kan. Dat zou in principe al reden genoeg zijn om te verklaren dat t nu gaat zoals het gaat. Maar omdat mijn temperatuur elk half uur, soms sneller, wisselt  (tussen 35.9 en 38.5) wil hij alles onderzoeken. 

Ook heb ik gevraagd of dit iets psychisch kon zijn. Ik heb me dat het afgelopen half jaar namelijk vaak afgevraagd. Ik weet uit ervaring dat lijf en geest samenwerken. De internist heeft wel 3x gezegd dat je deze klachten niet krijgt van een depressie. En daarnaast vind hij mij heel helder en stabiel overkomen. Joyce en ik delen deze mening. 
Waarom ik het zo vaak heb gedacht? Ik lag veel op bed, lusteloos, soms weinig emoties (afvlakking). Dat zijn ook klachten die je hebt als je extreem vermoeid bent. Het verschil? Ik heb geen suïcidale gedachten, doe niet aan automutilatie, kan grappen maken, ben helder en aanwezig etc.
Ik vertelde de internist dat ‘(leuke) dingen doen niet helpt’. Dat snapte hij. Hij zei: het volk zegt vaak: ‘van op bed liggen word je alleen maar moe.’ Met andere woorden: kom in actie. In mijn geval is dat iets wat ik niet moet doen, ik overvraag mezelf dan enorm. Met alle gevolgen van dien.

Voor nu? Een uitkering aan gaan vragen. Werken zit er voorlopig nog niet in.
Verwachtingen? Wel wat opknappen. Ligt er onder andere aan wat uit de onderzoeken komen en of er wat aan te doen valt. 
En verder veel rusten. Maar dat gaat vanzelf, ik kan niet anders.

Het is stil in mij

19 maart 2018

Mijn lijf doet zeer, is moe en beroerd. Er is zoveel dat ik zou willen doen maar dat niet gaat.
Daarom vestig ik mijn aandacht maar op iets anders.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken. Laten we kijken wat mijn hoofd daar over te zeggen heeft.
Wat raar, normaal gesproken is het daar een drukte van belang.
Maar nu, nu is het heel stil in mij. 
Ik heb geen woorden.

Ik heb vandaag ruzie gehad met mijn gevoel. Het wist niet meer wat te voelen, iets wat ik nogal onhandig vond. Er is zoveel om te voelen. Verdriet. Of juist boosheid? Dan hebben we daar ook nog angst. En hopeloosheid. Of toch maar hoop hebben en houden? 
Het was wat teveel om dat tegelijk te voelen.
Uiteindelijk ging mijn gevoel er maar vandoor. 
Ik voel me leeg vanbinnen.

Naar huis…

10 maart 2018

Wat kunnen dagen soms lang duren. Of uren. Minuten. Ik wacht al een paar dagen op mijn vervroegde vlucht terug naar huis. Fysiek ben ik uitgeput. En het liefst wil ik thuis zijn. Dicht bij de mensen die mij lief en dierbaar zijn. Een rare gewaarwording dit. Ik, een levenslustige reiziger voor wie vakanties altijd te kort waren zit nu met smart te wachten om naar huis te kunnen. Vervroegd nog wel.

Wat ben ik achteruit gegaan de afgelopen maanden. Mijn tijd in Israël zat vol genietmomentjes. Maar ook vol pijnlijke momenten. Dingen die we van de agenda moesten skippen omdat ik het niet op kon brengen. Om zo rauw te beseffen, te merken en te zien dat ik ziek ben. En minder kan en wil dan voorheen. Ik vind het naar om niet te kunnen genieten terwijl mijn hoofd weet dat ik dit geweldig zou vinden.

Nu wil ik maar 1 ding: naar huis. De mooiste reizen kunnen me gestolen worden. Wie had ooit gedacht dat uit mijn mond te horen? Ik niet in elk geval.

Wat ben ik blij en dankbaar met mijn goede en trouwe vriendin en reiscompagnon  Nadine. Als ik niet meer voor mezelf kan zorgen zorgt zij dat ik eten binnen krijg. We skippen dingen en hebben soms een slakkengang, maar ik hoor haar niet klagen. Als ik geniet, geniet zij ook. Dank je wel meis voor je vriendschap en goede zorgen!


Een kwart eeuw!

2 maart 2018

Het leven is bijzonder. Moeilijke en verdrietige tijden en momenten maken plaats voor momenten vol plezier, cadeautjes in allerlei vormen, rust- en genietmomentjes.

Vandaag, mijn verjaardag, kwam ik er weer eens achter hoeveel lieve en fijne mensen ik in mijn leven heb. Mensen die me een hart onder de riem steken of wat harder willen lopen voor mij. Ik waardeer dat zo erg dat ik met een mond vol tanden zit en alleen maar verbaasd in het rond kan kijken.

Op een dag als deze word ik meer dan anders herinnerd aan al mijn zegeningen. Wat zijn dat er veel! Tienduizend redenen tot dankbaarheid!


Israël

28 februari 2018

Mijn hele leven lang geniet ik al erg van ontdekken, van reizen. Hoe leven mensen in andere culturen? Hoe ziet hun natuurlijke omgeving er uit?
Op reis gaan is lange tijd één van de hoogtepunten geweest in mijn leven. Mijn leven in Nederland even achter me laten om me in het avontuur te storten.

De afgelopen jaren is dit veranderd. Mijn hoofd is nog steeds nieuwsgierig. Mijn brein wil nog steeds van alles ontdekken en weten en genieten. Maar mijn lijf kan niet meer, belabberd en vermoeid als het is.

Gisteren ben ik in Tel Aviv aangekomen. Eenmaal in het hostel stortte ik in. Hoge harslag van vermoeidheid, zere spieren, de adrenaline gierde door mijn lijf. Mijn lijf moest de hele dag doorgaan en heeft me in het hostel gebracht. Een hele prestatie als je bedenkt dat ik in Eindhoven op het station al stond te trillen op m’n benen van vermoeidheid.

Voor vandaag had ik grootse plannen. Al minder groot dan dat ik voorgaande jaren zou hebben, maar toch. Van dat alles is niets terecht gekomen. Bijna niets. Ik heb oud Yaffo bezocht en heb op het strand geslapen waardoor ik nu wat rood ben uitgeslagen. 
Het moeilijkste aan vandaag? Ik kon niet genieten, ik was niet nieuwsgierig. Ik wilde maar 1 ding: slapen.

Toen ik deze trip boekte en besprak met Nadine (die ik morgen ga zien!!!) Had ik niet gedacht dat ik lichamelijk zo achteruit zou zijn gegaan door mijn immuunsysteemstoornis.

Hoe nu verder? Ik weet het nog niet goed omdat dit voor mij een nieuwe situatie is. En ik heb, voor zover ik weet, geen lotgenoten aan wie ik informatie kan vragen over mijn aandoening. 
Ik bekijk het dag bij dag. Nee, uur bij uur. En ik verwacht de kracht en wijsheid van Boven.

Tel Aviv